BaÅŸka bir dünya mümkün…

“elbette ekmeğin kokusu, zeytinin tadı, suyun ışıltısı güzel
 elbette yarin yanağı, annenin dizi, çocukların yüzü güzel
 elbette güneşin aydınlığı, çiçeğin kokusu ve rengi, aşkın sıcağı güzel
 ama dağlarda çocuklar ölüyor… ölüyor gülüşleri avuçlarımıza bırakarak ve gözlerimizin içine bakarak…�  

İnsandan daha değerli bir politika anlayışı, bir inanış, bir bağlanma, bir sevgi, bir aşk olabilir mi? Hangi amaç uğruna değersiz kılabilir insanı? Hangi düşünce hiçe sayar acıları, gözyaşlarını? Hem acının rengi olur mu.. kimliği olur mu acının? Düşen ateşin dili olur mu?  

Yeter artık. Rahat bırakın insanları. Kimsenin çıkarı için ortaya atılacak canımız yok bizim. Siz adına ister Türk deyin, ister Kürt.. ben insan diyorum. Kimsenin feodal tabuları için ağlayacak anamız yok bizim. Ve kimsenin paranoyalarına meze olacak insanımız yok! 

Hem hiç düşündünüz mü, ne olacak yok olup giden insanlar? Kim verecek kaybolmuş hayallerin hesabını? Bir gencin umutlarını ateşe atmak bu kadar kolay mı? Kolay mı her gün aynı acıyı yaşayan binlerce ananın yüreğine su serpmek? Hissetmek için bu acıyı yaşamanız mı gerekiyor?  

Annelerin etnik kimliği olmaz, sevdası olur, evladına feda edilen yaşamı olur. Siz neye karşılık feda ettiniz o masum yavruları? Ölünce sorunlar bitiyorsa yaşanılabilir bir dünya için hepimiz ölmeli miyiz? İnsansız bir dünya yaşanılır olur mu? Yavrusu bilinmeze giden ana yangından kurtulur mu? 

Biz dünya bütünlüğünden bahsederken, birileri hala küçük oyunlar peşinde koşuyor. Kutuplara yerleştirilmek isteniyor insanlar. Taraf olmak değil, bütün olmak istiyoruz. 

Bizler birbirimizi ayırmıyoruz. Ama sefa içindeki sultanların keyiflerine ara verdiklerinde dile getirdikleri akıl almaz söylemler, cehalete mahkum bırakılmış insanımızı gaza getirmeye yetiyor da artıyor. Ama… 

Beyinlerimize pompalanan nefret, yerini bir gün sevgiye, kardeşliğe, paylaşıma bırakacak. Ve işte o gün tarih hesap soracak insanı birbirine düşüren, kırdıran zihniyetlerden. 

Bilineni bir de ben söyleyeyim dedim. Yeni bir şey olsun diye değil, unutturmamak adına! 

“ölmek ne garip şey anne.. baba olamayacağım örneğin.. toprak olmak ne garip şey anne!� …

yüreği evlat acısıyla yanan tüm analara…  

Alıntı : Köşe Yazıları - Taylan Özkan